Belofte maakt schuld
Ik hou niet van spreekwoorden en gezegdes (want: veel te kort, krachtig, belerend & ontdanks dat
toch altijd waar).
Ik hou óók niet van beloftes, om een reden die zich laat raden: je moet ze nakomen en dat is makkelijker gezegd dan gedaan. (Weer zo’n irritant gezegde..)
Meestal beloof ik iets om ergens maar even snel af te zijn (‘Jaha, ik ruim mijn kamer morgen op, echt waar!’) en ben dan vrij selectief in het onthouden ervan.
In mijn geheugen staat gegrift dat ik heb beloofd om deze vakantie een film-marathon te houden met vriendinnen & véél Ben&Jerry’s. (Het ijs hé!)En dat ik nog echt een keer met hen naar het strand ga. En naar de stad.
Maar de bovengenoemde kamer blijft zich afvragen, in hoeverre een kamer dat kan natuurlijk, wanneer die puinzooi nou eens in de daarvoor bedoelde kastjes verdwijnt. En mijn ouders waarschijnlijk ook. (die vragen zich dat ook af, die verdwijnen nÃet in de kastjes)
Zelfs online verbreek ik mijn beloftes wel eens. Het bewijs staat bovenin lichtgrijs-op-donkergrijs gedrukt: “..& zal ik weer regelmatig een column of ander vaag schrijfseltje posten!”
Tja, dan moet ik toch echt wel concluderen dat mijn laatste ‘vage schrijfseltje’ dateert van 26 februari.. regelmatig is inderdaad anders!
En dat terwijl ik eigenlijk nog genoeg heb om over te schrijven, ik ben bijvoorbeeld in April op ‘Europareis’ geweest met school en in mei naar Salamanca in Spanje!
En nu heb ik zomervakantie (by the way-ik ben over naar de 6e!) en massa’s tijd om weer eens te schrijven.
Dus over Salamanca kunnen jullie nog een uitgebreid stuk verwachten. Beloofd!
LoeS.
